باز این چه شورش است که در خلق عالم است باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است؟باز این چه رستخیز عظیم است؟ کز زمین بی نفخ صور، خاسته تا عرش اعظم استاین صبح تیره باز دمید از کجا کزو کار جهان و خلق جهان جمله در هم استگویا طلوع میکند از مغرب آفتاب کآشوب در تمامی ذرات عالم استگر خوانمش قیامت دنیا، بعید نیست این رستخیز عام، که نامش محرم است محتشم کاشانی اينجا بهشت سرخ بدنهاي بي سراست اينجا نگارخانهي گلهاي پرپر است اينجا منا و مشعر و بيت الحرام ماست اينجا حريم قرب شهيدان داور است اينجاست قتلگاه شهيدان راه حق اينجا مزار قاسم و عباس و اکبر است اينجا به جاي جامهي احرام ما به تن زخم هزار نيزه و شمشير و خنجر است اينجا دو طفل زينبم افتد به روي خاک اينجا به روي سينهي من قبر اصغر است اينجا براي پيکر صد چاک عاشقان گرد و غبار کرب و بلا مُشک و عنبر است اينجا چو آفتاب سرم بر فراز ني بر کودکان در به درم سايه گستر است اينجا تنم به زير سم اسب، توتيا اينجا سرم به دامن شمر ستمگر است اينجا به جاي جاي گلوي بريدهام گلبوسههاي زينب و زهراي اطهر است اينجا به ياد العطش کودکان من هر صبح و شام ديدهي ميثم، ز خون تر است برچسبها: علمی و آموزشینوشته شده در تاريخ شنبه ۱۳۹۶/۰۷/۰۱ توسط پ.مقاومت علی ابن ابیطالب(ع)بندر گناوه

حضرت محمد(ص)، آخرين پيامبر الهى در 17 ربيع الاوّل از پدرى به نام "عبدالله بن عبدالمطلب" و مادرى به نام "آمنه بنت وهب" ديده به جهان گشود و با انوار رخسار و جمال منوّرش، جهان تيره و تاريك، به ويژه عربستان را روشن گردانيد. پدرش عبدالله بن عبدالمطلب، پيش از تولد فرزندش محمد(ص)، در حالى كه همسرش آمنه، به چنين فرزندى، حامله بود، به همراه ساير بازرگانان قريش، جهت سفر تجارى عازم شام گرديد و در بازگشت از شام، در يثرب(مدينه منوّره) بيمار شد و در همان جا درگذشت و توفيق ديدار نوزاد خويش را نيافت. وفات عبدالله، دو ماه و به روايتى هفت ماه پيش از تولد فرزندش حضرت محمد(ص) بود. امّا آمنه، مادر گرامى رسول خدا(ص)، كه به تقوا، عفت و پاكيزگى در ميان بانوان قريش معروف بود، پس از تولد نور ديده اش حضرت محمد(ص)، چندان در اين دنياى فانى زندگى نكرد. وى، دو سال و چهار ماه و به روايتى شش سال، پس از ميلاد رسول خدا(ص)، در بازگشت از يثرب، در مكانى به نام "ابوا" بدرود حيات گفت و در همان مكان مدفون شد. رسول خدا(ص) پس از تولد، در كفالت جدش عبدالمطلب، بزرگ و سيد قريش مكه، قرار گرفت. عبدالمطلب جهت شير دادن نور ديده اش محمد(ص)، در آغاز وى را به "ثويبه"، آزاد شده ابولهب سپرد ولى پس از مدتى وى را به "حليمه دختر عبدالله بن حارث سعديه" واگذار كرد. حليمه، در ظاهر اگر چه دايه وى بود، ولى در حقيقت به مدت پنج